Detained Opposition Leader Mir Hossein Mousavi Returns to House Arrest Following One Day of Hospitalization

Image

April 30th 2014 [Kaleme] – One day after being hospitalized, detained opposition leader Mir Hossein Mousavi was reportedly released from the hospital and taken back to house arrest. Mousavi’s daughters found out about their father’s transfer back to Akhtar prison as they were heading to the hospital.

According to reports from Kaleme, upon undergoing a coronary angioplasty the opposition leader was taken back to house arrest at Akhtar street. The physicians attending to Mousavi were reportedly unable to place a permanent small wire mesh called a stent [a standard procedure performed in combination with an angioplasty that helps prop the artery open, decreasing the chance of repeated narrowing] and to perform other necessary procedures as a result of the opposition leader’s current heart condition.

Mir Hossein Mousavi’s daughters were allowed to briefly see their parents and to inquire about their well being. The opposition leader who has lost some weight and looked pale was reported as being determined and in strong spirits. Although distressed by the ordeal they had been forced to endure, the daughters report that Zahra Rahnavard was also in good spirits.

Mir Hossein Mousavi’s health took a turn for the worse when he began experiencing both cardiac and digestive problems this past Friday. His family reports that his condition deteriorated significantly by Saturday and a physician was finally allowed to examine him at his bedside on Sunday. Despite the detained leaders dire health, he was not admitted to the hospital until Tuesday April 29th where he underwent a coronary angioplasty and was sent home following the completion of the procedure. Mousavi’s daughters were not informed of the opposition leader’s admittance to the hospital and were not allowed to be present while he was being treated.

Mousavi’s physicians had warned the ruling establishment for months about the detained leader’s deteriorating heart condition and the need for urgent treatment by coronary specialists. Their warnings however seemed to have fallen on deaf ears as his treatment was not only repeatedly delayed but he was also denied access to his trusted physicians.

Source: Kaleme http://j.mp/1iKQQlI

میرحسین موسوی یک روز پس از انتقال به بیمارستان ظهر امروز به زندان خانگی منتقل شد. دختران موسوی لحظاتی قبل از عزیمت به قصد ملاقات متوجه انتقال پدر و مادرشان به منزل شده اند.

به گزارش کلمه، میرحسین موسوی در حالی که پس از عمل آنژیو، پزشکان به دلیل وضعیت قلبی وی موفق به اقدامات پزشکی بعدی از قبیل فنر گذاری و … نشده اند به زندان خانگی منتقل شد.

در همین حال دختران میرحسین موسوی اجازه یافتند تا پدر و مادرشان را ملاقات کنند تا از نزدیک جویای حال پدر و مادرشان شوند.

بر اساس این گزارش، میرحسین، کمی لاغر و رنگ پریده اما از روحیه قوی و مصمم برخوردار بوده است.

همچنین زهرا رهنورد نیز علیرغم روحیه بالا از آنچه که بر آنان روا داشته شده بود آزرده خاطر بود.

میرحسین موسوی که از روز جمعه با مشکلات قلبی و گوارشی مواجه شده و در روز شنبه حالش به وخامت گراییده بود، در نهایت پس از مدتی تعلل ماموران امنیتی در روز سه شنبه به بیمارستان منتقل شد و بدون حضور فرزندانش تحت عمل آنژیوگرافی قرار گرفت.

طبق گزارشی که پیش از این در اختیار کلمه قرار گرفته بود پزشکان از ماه ها پیش هشدار داده بودند که قلب میرحسین موسوی نیاز به اقداماتی تخصصی پزشکی برای بازیابی توان قلبی دارد؛ اقداماتی که با حذف پزشک معتمد از فرایند درمان و تعلل مسوولان تاکنون انجام نشده است.


Detained Opposition Leader Mir Hossein Mousavi Returns to House Arrest Following One Day of Hospitalization

Image

April 30th 2014 [Kaleme] – One day after being hospitalized, detained opposition leader Mir Hossein Mousavi was reportedly released from the hospital and taken back to house arrest. Mousavi’s daughters found out about their father’s transfer back to Akhtar prison as they were heading to the hospital.

According to reports from Kaleme, upon undergoing a coronary angioplasty the opposition leader was taken back to house arrest at Akhtar street. The physicians attending to Mousavi were reportedly unable to place a permanent small wire mesh called a stent [a standard procedure performed in combination with an angioplasty that helps prop the artery open, decreasing the chance of repeated narrowing] and to perform other necessary procedures as a result of the opposition leader’s current heart condition.

Mir Hossein Mousavi’s daughters were allowed to briefly see their parents and to inquire about their well being. The opposition leader who has lost some weight and looked pale was reported as being determined and in strong spirits. Although distressed by the ordeal they had been forced to endure, the daughters report that Zahra Rahnavard was also in good spirits.

Mir Hossein Mousavi’s health took a turn for the worse when he began experiencing both cardiac and digestive problems this past Friday. His family reports that his condition deteriorated significantly by Saturday and a physician was finally allowed to examine him at his bedside on Sunday. Despite the detained leaders dire health, he was not admitted to the hospital until Tuesday April 29th where he underwent a coronary angioplasty and was sent home following the completion of the procedure. Mousavi’s daughters were not informed of the opposition leader’s admittance to the hospital and were not allowed to be present while he was being treated.

Mousavi’s physicians had warned the ruling establishment for months about the detained leader’s deteriorating heart condition and the need for urgent treatment by coronary specialists. Their warnings however seemed to have fallen on deaf ears as his treatment was not only repeatedly delayed but he was also denied access to his trusted physicians.

Source: Kaleme http://j.mp/1iKQQlI

میرحسین موسوی یک روز پس از انتقال به بیمارستان ظهر امروز به زندان خانگی منتقل شد. دختران موسوی لحظاتی قبل از عزیمت به قصد ملاقات متوجه انتقال پدر و مادرشان به منزل شده اند.

به گزارش کلمه، میرحسین موسوی در حالی که پس از عمل آنژیو، پزشکان به دلیل وضعیت قلبی وی موفق به اقدامات پزشکی بعدی از قبیل فنر گذاری و … نشده اند به زندان خانگی منتقل شد.

در همین حال دختران میرحسین موسوی اجازه یافتند تا پدر و مادرشان را ملاقات کنند تا از نزدیک جویای حال پدر و مادرشان شوند.

بر اساس این گزارش، میرحسین، کمی لاغر و رنگ پریده اما از روحیه قوی و مصمم برخوردار بوده است.

همچنین زهرا رهنورد نیز علیرغم روحیه بالا از آنچه که بر آنان روا داشته شده بود آزرده خاطر بود.

میرحسین موسوی که از روز جمعه با مشکلات قلبی و گوارشی مواجه شده و در روز شنبه حالش به وخامت گراییده بود، در نهایت پس از مدتی تعلل ماموران امنیتی در روز سه شنبه به بیمارستان منتقل شد و بدون حضور فرزندانش تحت عمل آنژیوگرافی قرار گرفت.

طبق گزارشی که پیش از این در اختیار کلمه قرار گرفته بود پزشکان از ماه ها پیش هشدار داده بودند که قلب میرحسین موسوی نیاز به اقداماتی تخصصی پزشکی برای بازیابی توان قلبی دارد؛ اقداماتی که با حذف پزشک معتمد از فرایند درمان و تعلل مسوولان تاکنون انجام نشده است.


Zahra Mousavi: They expected us to visit our parents inside that cage, witness their gradual death and remain silent!

Image

Tuesday April 29th, 2014 – [Kaleme: Mehdi Sharif] – In an interview with Kaleme Zahra Mousavi, the daughter of opposition leader Mir Hossein Mousavi confirms that her father’s condition turned for the worse on Friday when he began feeling nauseous. By Saturday, Mousavi’s condition had deteriorated significantly and on Sunday a physician was taken to his bedside; yet the detained leader was not transferred to a hospital until Tuesday April 29th when he finally underwent a coronary angiography, a procedure that according to his doctors should have taken place months ago.

The full content of Zahra Mousavi’s interview with Kaleme is as follows:

It has been reported that Mousavi was rushed to the hospital today. Do you have any news regarding this matter?

We have been aware of the fact that our father is suffering from heart problems for some time now and we also knew that our mother is not doing well. They are under so much stress and pressure. We have kept much of this to ourselves and out of the public eye. We kept telling ourselves that things will get better; that things will change. We kept hoping that the apparent changes within the Intelligence Ministry [as a result of the elections and newly elected president and cabinet] will hopefully lead to better conditions behind the walls at Akhtar prison. We are of course fully aware of the powers at play and those who benefit from the status quo. We are not the only ones aware of what is going on. Everyone is cognizant of what is going on. We nevertheless were hopeful that some bare minimum changes would occur at least with regards to our parents’ rights. Unfortunately that has not been the case. We have been aware of the deterioration of our father’s heart condition for some time now. He had not fully recovered from his last hospitalization and yet they never completed his treatment. Our parents have been hostages during this entire time and we had no choice but to remain silent so that we would be allowed to see them once in a blue moon. They literally expected us to visit them inside that cage, witness their deterioration and gradual death and remain silent!

How did you find out today? Did those responsible for their house arrest contact you?

These gentlemen think they live in a vacuum and that the news does not spread, or that only the news they wish to disseminate reaches us. The truth is that there are hundreds of people who are kind to us and act as our eyes and ears keeping us informed and in the loop. It looks as though my father has been feeling ill for quite some time now and the security agents were fully aware of his condition. He was throwing up on Friday and his condition deteriorated significantly by Saturday. On Sunday the physician recommends that he receive urgent medical attention, but the powers that be sill refused to comply. Father was finally transferred to a hospital today. We we neither informed nor allowed to be present. We are his daughters and yet we were completely in the dark about his deteriorating health over the past few days. If something drastic had happened to him on Saturday would anyone have contacted us? Would anyone have been held accountable? Certainly not. This type of tragedy has fallen upon many families in the past few years and no one has been held responsible.

You talk about your father’s deteriorating health. Do you know exactly why he was admitted to the hospital today?

We only know that my father’s health deteriorated significantly on Saturday and that he was admitted to the hospital today. His famiy was neither informed or present. He underwent a stress test at the hospital and he was reportedly not able to complete the test as a result of his failing condition. The physicians then decided to perform a coronary angiography. The procedure took place without the presence of his immediate family members. When father was unable to complete the stress test and they realized that the situation was more complicated than they had anticipated, they eventually contacted a relative (and trusted physician). Until the arrival of his trusted physician he was basically alone. Father’s trusted physician’s explanation is that he did not have access to a phone and because of father’s urgent medical condition he had to make a choice between staying with him or calling us – and given his commitment and loyalty to our father he had to make a difficult choice and was unable to inform us. It goes without saying that he too is under pressure. We have still not been able to talk to him directly, but we know that he was only able to be with our father for a very short time during the angiography. He apparently complained about the situation, but was not allowed to stay with father and was asked to leave. As you can imagine given that we are his daughters it is only natural that we want to be responsible for his health and well being. Narges, Kokab and I want to be responsible for our father’s well being so there are no excuses for the security apparatus to exert unnecessary and undue pressure on our relatives. We are the children of Mousavi and Rahnavard and we have a right to be the first to be informed of their circumstances. Let’s assume for the sake of argument that my father has no heart condition and that his heart functions like the heart of a young 20 year old. Do we not have a right to be informed if something happens to him? Do we not have a right to be beside him? What if god forbid something drastic had happened to him and the powers that be would finally get their wish granted, would it not have been our right to be next to our father during his last moments?

We are sick and tired of the status quo. We have no idea what is happening to them under house arrest and behind closed doors. We are forced to continually wait until they grant us a visitation sometimes once a week or every 10 to 15 days. In between visitations we are always in the dark. Our parents are in complete isolation. This type of house arrest and isolation does not exist anywhere else in the world. This type of house arrest is an innovation that is unique to this regime. We have no idea what they are doing to them under house arrest. We have not been kept informed of their condition. We really have no idea what has become of our parents who have endured so much pressure and pain. They have been banned from communicating with the outside world and we have been forced to remain silent. Though our parents are in good spirits, their lives are not protected. Yes they are in great spirits and they remain highly motivated and engaged – but it does not mean that they are in good health or that they are safe. My words are addressed to those responsible for their house arrest: “Do you truly believe that the way out of this house arrest is to destroy our parents? What are you going to do next? Are we to witness yet another ailment every other day?”

They have treated us without concern over the past few years. They threatened and harassed my sisters and created all sorts of problems for them. We kept so many things to ourselves and remained silent. They have now taken their hostage taking to the next level, hospitalizing our parents and performing medical procedures without the presence of their loved ones. Even the devil himself would not behave this way towards his enemies. All we want is for our people to hear our pleas. We want the people of Iran to be aware of our predicament. What is happening is a part of our nation’s history. If are hands our tied and we are unable to be at our parents’ side, let it be known that it is against our will. Let it be stated that the methods used are unjust and vindictive. Our mother and father have always lived for the people and stood with them. We would like for the Iranian nation to be aware of the journey our parents chose to embark upon and the heavy price they have had to pay.

Source: Kaleme http://j.mp/1rN9ag7

کلمه – مهدی شریف:

میرحسین موسوی امروز در بیمارستان نتوانسته تست ورزش را تحمل کند و در نهایت با توجه به مشکلات قلبی وی، پزشکان اقدام به آنژیوگرافی کرده اند. این خبری است که زهرا دختر میرحسین اعلام می کند.

زهرا موسوی تاکید می کند که مشکلات اخیر مهندس موسوی مربوط به روز جمعه است که در آن روز حالش به هم می خورد و از روز شنبه به مراتب حالش بدتر می شود، تا آنکه در روز یکشنبه پزشک به بالین ایشان آورده می شود و توصیه به پیگیری جدی می کند؛ اما باز در بردن ایشان به بیمارستان تعلل می شود، تا آنکه در نهایت در روز سه شنبه میرحسین به بیمارستان منتقل می شود تا عمل آنژیوگرافی که از مدت ها قبل به آن نیاز داشت، بر روی قلب وی انجام شود.

وی از درمان ناقص و نیمه تمام میرحسین در مراجعه قبلی به بیمارستان نیز خبر می دهد و با اشاره به مشکلات ایجاد شده برای موسوی و رهنورد در دوران حصر می گوید: آنها در این مدت به نوعی گروگان بودند و ما باید ساکت می ماندیم تا فقط بتوانیم هر از گاهی با آنها ملاقات داشته باشیم. یعنی می خواستند ما هر دفعه برویم درون قفس و آب شدن و مرگ تدریجی پدر و مادرمان را ببینیم و چیزی هم نگوییم.

گفت و گوی کلمه با زهرا موسوی را در ادامه بخوانید:

خانم زهرا موسوی، در خبرها داشتیم که مهندس موسوی امروز به صورت ناگهانی به بیمارستان منتقل شده اند، شما در این زمینه اطلاعی دارید؟‌

مدت طولانی است که می دانیم وضعیت قلب پدرمان و همچنین وضعیت سلامتی مادرمان خوب نیست. آنها دچار استرس و انواع فشارهایی هستند که ما هیچ وقت نخواستیم به مردم منتقل کنیم. همیشه گفتیم وضعیت بهتر می شود، وضعیت تغییر کرده. گفتیم شاید در وزارت اطلاعاتی که به ظاهر تغییرات مثبتی در آن صورت گرفته، بیشتر به شرایط داخل زندان اختر توجه شود. البته ما می دانیم که قضیه دست چه کسانی است و چه خبر است و سود این وضعیت متوجه چه افرادی است. ما می دانیم و همه می دانند. اما فکر می کردیم تغییراتی ایجاد می شود که حداقل هایی مورد توجه قرار می گیرد، اما متاسفانه اینطور نشده است.

از طرفی ما چند وقت است می دانیم که مشکلات قلبی پدر حاد شده. دفعه پیش هم که بستری شدند هنوز یک مقدار از عوارض بیماری باقی مانده بود و کسی رسیدگی نکرد. آنها در این مدت به نوعی گروگان بودند و ما باید ساکت می ماندیم تا فقط بتوانیم هر از گاهی با آنها ملاقات داشته باشیم. یعنی می خواستند ما هر دفعه برویم درون قفس و آب شدن و مرگ تدریجی پدر و مادرمان را ببینیم و چیزی هم نگوییم.

شما امروز چطور مطلع شدید؟ آیا مسئولان حصر به شما اطلاع دادند؟

متاسفانه آقایان فکر می کنند در دنیا بسته است و به ما اطلاعی نمی رسد، یا مثلا اطلاعات فقط از مجراهای خاص مورد نظر و جهت دار شده خودشان به ما می رسد. ولی در حقیقت هزاران نفر هستند که گوش و چشم هستند و محبت دارند که اطلاعات را به ما منتقل می کنند، یا با دقت و نگرانی مسایل را رصد می کنند. به هر حال این قضیه به اطلاع ما رسید. ظاهرا ماجرا از این قرار است که پدرم مدتی بوده که احساس ناراحتی و کسالت داشته و ماموران هم بی خبر نبوده اند.

از روز جمعه حال پدر به هم می خورد و از شنبه خیلی بدتر می شود. روز یکشنبه پزشک توصیه به پیگیری جدی می کند، اما باز تعلل می کنند. در نهایت امروز ایشان را بدون حضور ما و حتی بدون خبر دادن به ما به بیمارستان برده اند. ما دختران ایشان حتی مطلقا نمی دانستیم ایشان از روزهای قبل حالشان بد شده بود. اگر خدای ناکرده روز شنبه مشکل حادتری پیش آمده بود، آیا کسی جواب ما را می داد؟‌ کسی مسئولیت قبول می کرد؟ مشخص است که نه. این بلا در این سال ها سر خیلی ها آمد و کسی جواب نداد.

می گویید حالشان بد شده، مشخصا می دانید دلیل اصلی انتقال امروز مهندس موسوی به بیمارستان چه بوده؟ چه عارضه ای برای ایشان پیش آمده‌؟

ما این مقدار می دانیم که روز شنبه حال پدرم خیلی بد شده بود و امروز ایشان را بدون حضور یا حتی اطلاع خانواده اش به بیمارستان برده اند. در بیمارستان تست ورزش از ایشان گرفته اند، که تستشان جواب نداده و نتوانسته اند تحمل کنند. دکترها هم تشخیص داده اند که باید آنژیوگرافی شوند. در نهایت ایشان را بدون حضور خانواده اش آنژیوگرافی کردند.

البته تنها یکی از بستگان (پزشک معتمد) را خبر می کنند، آن هم پس از اینکه متوجه مشکلات بیشتر پزشکی می شوند. و جواب تست ورزش منفی بوده صدایش میکنند وتا اون موقع بدون هیچ یک از اعضا و معتمدین خانواده و در تنهایی بوده بهانه میاورند قبل تر تلفنشان دردسترس نبوده ایشان بین مراعات حال و شرایط درمانی پدر که وضعیت اورژانسی داشته و خبر کردن ما، یعنی بین بد و بدتر، به ناچار و بنا بر تعهد و علاقه به پدرم، به ما نمیتوانند که خبر بدهند به هر حال ایشان نیز تحت فشار هستند و ما هم با ایشان تا این ساعت هنوز صحبت نکردیم ولی میدانیم ایشان فقط مدت کوتاهی و تنها در هنگام انژیو بوده و به اینوضع هم معترض بوده و بعد هم اجازه ماندن کنار پدرم را نداشته و مجبور به ترک آنجا شده است ما می خواهیم به طور طبیعی و مثل هر فرزندی مسئولیت با خودمان سه نفر باشد؛ بنده و کوکب و نرگس. تا بهانه ای بر ای فشار ماموران بر اعضای دیگر خانواده فراهم نشود.

فرزندان این پدر و مادر، ما هستیم و باید قبل از هر کسی ما در جریان مسائل آنها قرار بگیریم. حالا بر فرض بگویند پدر هیچ مشکلی ندارد و قلبش مانند یک جوان ۲۰ ساله کار می کند. ولی آیا نباید وقتی پدر و مادر ما بلایی سرشان می آید، ما باخبر شویم؟‌ آیا ما حق نداریم در کنارشان باشیم؟ اصلا اگر زبانم لال قضیه تمام می شد و آقایان هم به خواست دلشان رسیده بودند، ما حق نداشتیم در آن لحظات کنار پدر و مادرمان باشیم؟

ما از این وضعیت کلافه شده ایم. نمی دانیم آنجا در زندان و حصر به اینها چه می گذرد. باید مدت ها صبر کنیم؛ شاید هفته ای، ده روزی، پانزده روزی یک بار آقایان تشخیص بدهند و اجازه دیدار بدهند. ما هیچ اطلاعاتی از اینها نداریم. در تمام روزهای ملاقات تا ملاقات بعدی، اینها در ایزوله کامل اند. چنین حجمی از دور بودن از انسان ها در هیچ حصری در جهان وجود ندارد. این سبک حصر، ابداعی در بین ابداعات اینهاست. ما هم نمی دانیم در حصر چه بر سرشان می آورند. نمی دانیم در چه وضعیتی هستند. ما واقعا نمی دانیم به این دو آدم «لهیده از دست روزگار» چه می گذرد. صدایشان بیرون نمی آید و ما هم سکوت کرده ایم.

صرف خوب بودن روحیه که تضمینی برای حیات آنها نیست. بله، پدر و مادر روحیه شان عالی است و پر از انگیزه و فکرند. اما این به معنای سلامت و امنیت آنها نیست. خطاب من به مسئولان حصر است؛ آیا تصور کرده اید راه حل مساله حصر، از بین بردن پدر و مادر ماست؟ یا این بار چه روش ابداعی دیگری دارند؟ نکند کاری کرده اند که ما هر روز باید شاهد یک بیماری و یک مشکل جدید باشیم؟

هر بلایی هم که خواستند در این مدت بر سر ما آورده اند. خواهران من را تهدید کردند، اذیت کردند، هزار جور مشکل ایجاد کردند … ما موارد بسیاری را مطرح نکردیم و سکوت کردیم، بعد اقایان آدم ربایی شان را تکمیل می کنند و پدر مادر ما را تنها و غریب می برند بیمارستان و عملیات پزشکی رویشان انجام می دهند. این رفتارها را شمر و یزید هم با دشمنانش نمی کرد که این آقایان می کنند. ما فقط می خواهیم که مردم صدای ما را بشنوند و بدانند چه بر ما می رود.

این بخشی از تاریخ کشور ماست. اگر کاری از دست ما برای پدر و مادر برنمی آید، اگر در روز سختی از آنها دوریم، اما ثبت شود که این خواست ما نیست و این روش ها ظالمانه و کینه توزانه است. پدر مادر ما برای مردم و با مردم زندگی کردند. نتیجه مسیری که پیمودند و هزینه سنگینی که پرداختند را هم مردم بدانند.


Zahra Mousavi: They expected us to visit our parents inside that cage, witness their gradual death and remain silent!

Image

Tuesday April 29th, 2014 – [Kaleme: Mehdi Sharif] – In an interview with Kaleme Zahra Mousavi, the daughter of opposition leader Mir Hossein Mousavi confirms that her father’s condition turned for the worse on Friday when he began feeling nauseous. By Saturday, Mousavi’s condition had deteriorated significantly and on Sunday a physician was taken to his bedside; yet the detained leader was not transferred to a hospital until Tuesday April 29th when he finally underwent a coronary angiography, a procedure that according to his doctors should have taken place months ago.

The full content of Zahra Mousavi’s interview with Kaleme is as follows:

It has been reported that Mousavi was rushed to the hospital today. Do you have any news regarding this matter?

We have been aware of the fact that our father is suffering from heart problems for some time now and we also knew that our mother is not doing well. They are under so much stress and pressure. We have kept much of this to ourselves and out of the public eye. We kept telling ourselves that things will get better; that things will change. We kept hoping that the apparent changes within the Intelligence Ministry [as a result of the elections and newly elected president and cabinet] will hopefully lead to better conditions behind the walls at Akhtar prison. We are of course fully aware of the powers at play and those who benefit from the status quo. We are not the only ones aware of what is going on. Everyone is cognizant of what is going on. We nevertheless were hopeful that some bare minimum changes would occur at least with regards to our parents’ rights. Unfortunately that has not been the case. We have been aware of the deterioration of our father’s heart condition for some time now. He had not fully recovered from his last hospitalization and yet they never completed his treatment. Our parents have been hostages during this entire time and we had no choice but to remain silent so that we would be allowed to see them once in a blue moon. They literally expected us to visit them inside that cage, witness their deterioration and gradual death and remain silent!

How did you find out today? Did those responsible for their house arrest contact you?

These gentlemen think they live in a vacuum and that the news does not spread, or that only the news they wish to disseminate reaches us. The truth is that there are hundreds of people who are kind to us and act as our eyes and ears keeping us informed and in the loop. It looks as though my father has been feeling ill for quite some time now and the security agents were fully aware of his condition. He was throwing up on Friday and his condition deteriorated significantly by Saturday. On Sunday the physician recommends that he receive urgent medical attention, but the powers that be sill refused to comply. Father was finally transferred to a hospital today. We we neither informed nor allowed to be present. We are his daughters and yet we were completely in the dark about his deteriorating health over the past few days. If something drastic had happened to him on Saturday would anyone have contacted us? Would anyone have been held accountable? Certainly not. This type of tragedy has fallen upon many families in the past few years and no one has been held responsible.

You talk about your father’s deteriorating health. Do you know exactly why he was admitted to the hospital today?

We only know that my father’s health deteriorated significantly on Saturday and that he was admitted to the hospital today. His famiy was neither informed or present. He underwent a stress test at the hospital and he was reportedly not able to complete the test as a result of his failing condition. The physicians then decided to perform a coronary angiography. The procedure took place without the presence of his immediate family members. When father was unable to complete the stress test and they realized that the situation was more complicated than they had anticipated, they eventually contacted a relative (and trusted physician). Until the arrival of his trusted physician he was basically alone. Father’s trusted physician’s explanation is that he did not have access to a phone and because of father’s urgent medical condition he had to make a choice between staying with him or calling us – and given his commitment and loyalty to our father he had to make a difficult choice and was unable to inform us. It goes without saying that he too is under pressure. We have still not been able to talk to him directly, but we know that he was only able to be with our father for a very short time during the angiography. He apparently complained about the situation, but was not allowed to stay with father and was asked to leave. As you can imagine given that we are his daughters it is only natural that we want to be responsible for his health and well being. Narges, Kokab and I want to be responsible for our father’s well being so there are no excuses for the security apparatus to exert unnecessary and undue pressure on our relatives. We are the children of Mousavi and Rahnavard and we have a right to be the first to be informed of their circumstances. Let’s assume for the sake of argument that my father has no heart condition and that his heart functions like the heart of a young 20 year old. Do we not have a right to be informed if something happens to him? Do we not have a right to be beside him? What if god forbid something drastic had happened to him and the powers that be would finally get their wish granted, would it not have been our right to be next to our father during his last moments?

We are sick and tired of the status quo. We have no idea what is happening to them under house arrest and behind closed doors. We are forced to continually wait until they grant us a visitation sometimes once a week or every 10 to 15 days. In between visitations we are always in the dark. Our parents are in complete isolation. This type of house arrest and isolation does not exist anywhere else in the world. This type of house arrest is an innovation that is unique to this regime. We have no idea what they are doing to them under house arrest. We have not been kept informed of their condition. We really have no idea what has become of our parents who have endured so much pressure and pain. They have been banned from communicating with the outside world and we have been forced to remain silent. Though our parents are in good spirits, their lives are not protected. Yes they are in great spirits and they remain highly motivated and engaged – but it does not mean that they are in good health or that they are safe. My words are addressed to those responsible for their house arrest: “Do you truly believe that the way out of this house arrest is to destroy our parents? What are you going to do next? Are we to witness yet another ailment every other day?”

They have treated us without concern over the past few years. They threatened and harassed my sisters and created all sorts of problems for them. We kept so many things to ourselves and remained silent. They have now taken their hostage taking to the next level, hospitalizing our parents and performing medical procedures without the presence of their loved ones. Even the devil himself would not behave this way towards his enemies. All we want is for our people to hear our pleas. We want the people of Iran to be aware of our predicament. What is happening is a part of our nation’s history. If are hands our tied and we are unable to be at our parents’ side, let it be known that it is against our will. Let it be stated that the methods used are unjust and vindictive. Our mother and father have always lived for the people and stood with them. We would like for the Iranian nation to be aware of the journey our parents chose to embark upon and the heavy price they have had to pay.

Source: Kaleme http://j.mp/1rN9ag7

کلمه – مهدی شریف:

میرحسین موسوی امروز در بیمارستان نتوانسته تست ورزش را تحمل کند و در نهایت با توجه به مشکلات قلبی وی، پزشکان اقدام به آنژیوگرافی کرده اند. این خبری است که زهرا دختر میرحسین اعلام می کند.

زهرا موسوی تاکید می کند که مشکلات اخیر مهندس موسوی مربوط به روز جمعه است که در آن روز حالش به هم می خورد و از روز شنبه به مراتب حالش بدتر می شود، تا آنکه در روز یکشنبه پزشک به بالین ایشان آورده می شود و توصیه به پیگیری جدی می کند؛ اما باز در بردن ایشان به بیمارستان تعلل می شود، تا آنکه در نهایت در روز سه شنبه میرحسین به بیمارستان منتقل می شود تا عمل آنژیوگرافی که از مدت ها قبل به آن نیاز داشت، بر روی قلب وی انجام شود.

وی از درمان ناقص و نیمه تمام میرحسین در مراجعه قبلی به بیمارستان نیز خبر می دهد و با اشاره به مشکلات ایجاد شده برای موسوی و رهنورد در دوران حصر می گوید: آنها در این مدت به نوعی گروگان بودند و ما باید ساکت می ماندیم تا فقط بتوانیم هر از گاهی با آنها ملاقات داشته باشیم. یعنی می خواستند ما هر دفعه برویم درون قفس و آب شدن و مرگ تدریجی پدر و مادرمان را ببینیم و چیزی هم نگوییم.

گفت و گوی کلمه با زهرا موسوی را در ادامه بخوانید:

خانم زهرا موسوی، در خبرها داشتیم که مهندس موسوی امروز به صورت ناگهانی به بیمارستان منتقل شده اند، شما در این زمینه اطلاعی دارید؟‌

مدت طولانی است که می دانیم وضعیت قلب پدرمان و همچنین وضعیت سلامتی مادرمان خوب نیست. آنها دچار استرس و انواع فشارهایی هستند که ما هیچ وقت نخواستیم به مردم منتقل کنیم. همیشه گفتیم وضعیت بهتر می شود، وضعیت تغییر کرده. گفتیم شاید در وزارت اطلاعاتی که به ظاهر تغییرات مثبتی در آن صورت گرفته، بیشتر به شرایط داخل زندان اختر توجه شود. البته ما می دانیم که قضیه دست چه کسانی است و چه خبر است و سود این وضعیت متوجه چه افرادی است. ما می دانیم و همه می دانند. اما فکر می کردیم تغییراتی ایجاد می شود که حداقل هایی مورد توجه قرار می گیرد، اما متاسفانه اینطور نشده است.

از طرفی ما چند وقت است می دانیم که مشکلات قلبی پدر حاد شده. دفعه پیش هم که بستری شدند هنوز یک مقدار از عوارض بیماری باقی مانده بود و کسی رسیدگی نکرد. آنها در این مدت به نوعی گروگان بودند و ما باید ساکت می ماندیم تا فقط بتوانیم هر از گاهی با آنها ملاقات داشته باشیم. یعنی می خواستند ما هر دفعه برویم درون قفس و آب شدن و مرگ تدریجی پدر و مادرمان را ببینیم و چیزی هم نگوییم.

شما امروز چطور مطلع شدید؟ آیا مسئولان حصر به شما اطلاع دادند؟

متاسفانه آقایان فکر می کنند در دنیا بسته است و به ما اطلاعی نمی رسد، یا مثلا اطلاعات فقط از مجراهای خاص مورد نظر و جهت دار شده خودشان به ما می رسد. ولی در حقیقت هزاران نفر هستند که گوش و چشم هستند و محبت دارند که اطلاعات را به ما منتقل می کنند، یا با دقت و نگرانی مسایل را رصد می کنند. به هر حال این قضیه به اطلاع ما رسید. ظاهرا ماجرا از این قرار است که پدرم مدتی بوده که احساس ناراحتی و کسالت داشته و ماموران هم بی خبر نبوده اند.

از روز جمعه حال پدر به هم می خورد و از شنبه خیلی بدتر می شود. روز یکشنبه پزشک توصیه به پیگیری جدی می کند، اما باز تعلل می کنند. در نهایت امروز ایشان را بدون حضور ما و حتی بدون خبر دادن به ما به بیمارستان برده اند. ما دختران ایشان حتی مطلقا نمی دانستیم ایشان از روزهای قبل حالشان بد شده بود. اگر خدای ناکرده روز شنبه مشکل حادتری پیش آمده بود، آیا کسی جواب ما را می داد؟‌ کسی مسئولیت قبول می کرد؟ مشخص است که نه. این بلا در این سال ها سر خیلی ها آمد و کسی جواب نداد.

می گویید حالشان بد شده، مشخصا می دانید دلیل اصلی انتقال امروز مهندس موسوی به بیمارستان چه بوده؟ چه عارضه ای برای ایشان پیش آمده‌؟

ما این مقدار می دانیم که روز شنبه حال پدرم خیلی بد شده بود و امروز ایشان را بدون حضور یا حتی اطلاع خانواده اش به بیمارستان برده اند. در بیمارستان تست ورزش از ایشان گرفته اند، که تستشان جواب نداده و نتوانسته اند تحمل کنند. دکترها هم تشخیص داده اند که باید آنژیوگرافی شوند. در نهایت ایشان را بدون حضور خانواده اش آنژیوگرافی کردند.

البته تنها یکی از بستگان (پزشک معتمد) را خبر می کنند، آن هم پس از اینکه متوجه مشکلات بیشتر پزشکی می شوند. و جواب تست ورزش منفی بوده صدایش میکنند وتا اون موقع بدون هیچ یک از اعضا و معتمدین خانواده و در تنهایی بوده بهانه میاورند قبل تر تلفنشان دردسترس نبوده ایشان بین مراعات حال و شرایط درمانی پدر که وضعیت اورژانسی داشته و خبر کردن ما، یعنی بین بد و بدتر، به ناچار و بنا بر تعهد و علاقه به پدرم، به ما نمیتوانند که خبر بدهند به هر حال ایشان نیز تحت فشار هستند و ما هم با ایشان تا این ساعت هنوز صحبت نکردیم ولی میدانیم ایشان فقط مدت کوتاهی و تنها در هنگام انژیو بوده و به اینوضع هم معترض بوده و بعد هم اجازه ماندن کنار پدرم را نداشته و مجبور به ترک آنجا شده است ما می خواهیم به طور طبیعی و مثل هر فرزندی مسئولیت با خودمان سه نفر باشد؛ بنده و کوکب و نرگس. تا بهانه ای بر ای فشار ماموران بر اعضای دیگر خانواده فراهم نشود.

فرزندان این پدر و مادر، ما هستیم و باید قبل از هر کسی ما در جریان مسائل آنها قرار بگیریم. حالا بر فرض بگویند پدر هیچ مشکلی ندارد و قلبش مانند یک جوان ۲۰ ساله کار می کند. ولی آیا نباید وقتی پدر و مادر ما بلایی سرشان می آید، ما باخبر شویم؟‌ آیا ما حق نداریم در کنارشان باشیم؟ اصلا اگر زبانم لال قضیه تمام می شد و آقایان هم به خواست دلشان رسیده بودند، ما حق نداشتیم در آن لحظات کنار پدر و مادرمان باشیم؟

ما از این وضعیت کلافه شده ایم. نمی دانیم آنجا در زندان و حصر به اینها چه می گذرد. باید مدت ها صبر کنیم؛ شاید هفته ای، ده روزی، پانزده روزی یک بار آقایان تشخیص بدهند و اجازه دیدار بدهند. ما هیچ اطلاعاتی از اینها نداریم. در تمام روزهای ملاقات تا ملاقات بعدی، اینها در ایزوله کامل اند. چنین حجمی از دور بودن از انسان ها در هیچ حصری در جهان وجود ندارد. این سبک حصر، ابداعی در بین ابداعات اینهاست. ما هم نمی دانیم در حصر چه بر سرشان می آورند. نمی دانیم در چه وضعیتی هستند. ما واقعا نمی دانیم به این دو آدم «لهیده از دست روزگار» چه می گذرد. صدایشان بیرون نمی آید و ما هم سکوت کرده ایم.

صرف خوب بودن روحیه که تضمینی برای حیات آنها نیست. بله، پدر و مادر روحیه شان عالی است و پر از انگیزه و فکرند. اما این به معنای سلامت و امنیت آنها نیست. خطاب من به مسئولان حصر است؛ آیا تصور کرده اید راه حل مساله حصر، از بین بردن پدر و مادر ماست؟ یا این بار چه روش ابداعی دیگری دارند؟ نکند کاری کرده اند که ما هر روز باید شاهد یک بیماری و یک مشکل جدید باشیم؟

هر بلایی هم که خواستند در این مدت بر سر ما آورده اند. خواهران من را تهدید کردند، اذیت کردند، هزار جور مشکل ایجاد کردند … ما موارد بسیاری را مطرح نکردیم و سکوت کردیم، بعد اقایان آدم ربایی شان را تکمیل می کنند و پدر مادر ما را تنها و غریب می برند بیمارستان و عملیات پزشکی رویشان انجام می دهند. این رفتارها را شمر و یزید هم با دشمنانش نمی کرد که این آقایان می کنند. ما فقط می خواهیم که مردم صدای ما را بشنوند و بدانند چه بر ما می رود.

این بخشی از تاریخ کشور ماست. اگر کاری از دست ما برای پدر و مادر برنمی آید، اگر در روز سختی از آنها دوریم، اما ثبت شود که این خواست ما نیست و این روش ها ظالمانه و کینه توزانه است. پدر مادر ما برای مردم و با مردم زندگی کردند. نتیجه مسیری که پیمودند و هزینه سنگینی که پرداختند را هم مردم بدانند.


Narges Mousavi : My Parents Were Perfectly Healthy Prior to their House Arrest ~ We are Highly Suspicious of the Unhealthy Conditions Behind Closed Doors at Akhtar Prison!

Image

Tuesday April 30th 2014 – Narges Mousavi, Opposition leader Mir Hossein Mousavi’s youngest daughter has informed Kaleme that her father was taken to the hospital with out the knowledge of his daughters.  She reiterates that both her mother and father had no specific ailment prior to their house arrest, adding that their medical conditions surfaced post house arrest under unusual and suspicious circumstances. According to Mousavi’s daughter, no one within ruling establishment has taken responsibility for the illegal house arrest of her parents and the prison guards have done something to make them ill.  Narges Mousavi is suspicious of the conditions of her parents’ house arrest and believes that the environment at Akhtar prison is unhealthy and unsafe.  Though Mir Hossein’s youngest daughter has not been made privy to the details of her father’s medical condition, she reiterates that despite the fact that her father’s health took a turn for the worse on Saturday, security forces refused to take him to the hospital until Tuesday.

The content of Narges Mousavi’s interview with Kaleme is as follows:

Do you have any news of your father’s latest medical condition?
I only found out about this latest episode a half hour ago.  My father has not been feeling well for a long time. Everyone was aware that he had developed a heart condition during these past three years of house arrest and yet they kept delaying and postponing his treatment.  His health apparently took a turn for the worse on Saturday and they did nothing.  We were kept in the dark until a half hour ago.

When was your last visit with your parents? Have you been contacted regarding a possible visitation?
Today would have been one of our routine visitation days.  I was anxiously waiting [to hear from them] all morning.  I don’t know why, but felt extremely out of sorts all morning. Of course we then received the news that he had been hospitalized.  We have no idea how he is doing and what specific procedures have been performed.  We don’t know if he’s undergone a stent implant, whether any of his arteries are blocked, or what the nature of his ailment is. We are completely in the dark. They have provided us with no information what so ever! This despite the fact that it is our right to know about our father’s well being.  They have no shame. They won’t allow us to speak to them on the phone, nor have they told us which hospital he has been transferred to. 

I went to work today and was busy with day to day activities and all along I had no idea that my father had been on a hospital bed. To whom should I express my grief and pain? They specialize in secrecy. They did exactly the same thing the last time father was not feeling well.  I would like to reiterate that it is they who have rendered my mother and father ill while imposing an illegal house arrest; a sentence that does not even exist under our legal system.

Given the series of events that have occurred what exactly are your demands?
Our demands are clear. We seek the unconditional release of our parents and accountability by those who have wasted their lives for the past four years.  There are so many facts we have chosen not to make public. We remain extremely suspicious of the unhealthy environment behind the closed doors at Akhtar prison.  They have completely closed off one side of the house. They have locked all the doors and divided the road and no one has any idea what is happening on the other side of the walls.  Every time we demand to know what is going on, we are told that all is fine.  My gut feeling is (and I’m not sure how scientific this gut feeling is) that there is something unhealthy and infected about the environment at Akhtar street that has led to our parents becoming so ill.  I don’t know what authority or who exactly can investigate this matter, but I have a strong feeling something is not right. 

I don’t know of any authority within the establishment that has had the courage to take responsibility for this house arrest.  No one has taken responsibility.  There is either a lack of accountability or people are afraid.  We direct our words however to the people of Iran. We want our people to know that if anything happens to our parents, it is the regime that will be held responsible.  We urge people to inform the public so that everyone is aware of our predicament.

Source: Kaleme http://j.mp/1hQhQPX

نرگس موسوی: پدر و مادر قبل از حصر بیمار نبودند/ ما به سلامت زندان اختر مشکوکیم

چکیده :من مسوولی نمی‌شناسم و کسی جرات نکرده تا کنون مسوولیت حصر را بپذیرد. کسی مسئولیت نمی پذیرد، همه شانه خالی کرده اند یا ترسیده اند. ولی خطاب ما، خطاب اصلی ما به مردم است. پدر و مادر ما چهار سال پیش سالم بودند، بیست و پنج بهمن ۸۹ سالم بودند. اما از روزی که وارد حصر شدند، سلامتی خود را از دست داده اند. مردم بدانند که هر اتفاقی که بیفتد، هر بلایی که سرشان بیاید، مسئولیتش با حکومت است. …

کلمه – سعید محقق:

نرگس موسوی می گوید ماموران امنیتی میرحسین موسوی را بدون اطلاع دخترانش به بیمارستان برده اند. او تاکید می کند که پدر و مادرش قبل از حصر، بیماری خاصی نداشته اند و بعد از حصر خانگی در شرایط غیر عادی و مشکوک، سلامتی خود را از دست داده اند.

دختر نخست وزیر دوران دفاع مقدس با بیان اینکه هیچ مسئولی تاکنون جرات نکرده مسئولیت این حصر غیر قانونی را بپذیرد، می گوید زندانبانان پدر و مادرش را در حصر مریض کرده اند. او شرایط حصر خانگی میرحسین و رهنورد را مشکوک می داند و معتقد است نوعی آلودگی در فضای زندان خانگی کوچه اختر وجود دارد.

او از جزئیات شرایط پزشکی میرحسین نیز ابراز بی اطلاعی می کند و صرفا یادآور می شود که با وجود اینکه حال مهندس موسوی از روز شنبه بد شده، ماموران امنیتی انتقال وی به بیمارستان را تا روز سه شنبه به تاخیر انداخته اند.

متن گفت و گوی کلمه با نرگس، دختر کوچک میرحسین و رهنورد را بخوانید:

خانم نرگس موسوی، شما از حال و احوال پدرتان خبر جدیدی دارید؟‌

من خودم الان که با شما صحبت می کنم، نیم ساعت است که از ماجرا باخبر شده ام. پدر من مدت هاست که مریض احوال است، همه می دانستند که قلب ایشان در این سه سال مشکل پیدا کرده. اما خوب اینها هی تعلل کردند و به تعویق انداختند، از روز شنبه هم که حالشان بدتر شده بوده، کسی کاری نکرده. ما هم کلا خبر نداشتیم تا الان.

اخرین ملاقات شما با خانواده چه زمانی بود؟‌ قراری برای دیدن پدر و مادر با شما هماهنگ کرده بودند؟

امروز باید به طور طبیعی ملاقات می داشتیم و من از صبح همه اش منتظر بودم و دلشوره داشتم. حالم خیلی بد بود و نمی دانستم علتش چیست، تا اینکه فهمیدیم امروز به جای اینکه ملاقاتشان کنیم باید خبر بستری شدن ایشان را در تنهایی بشنویم.

حالا هم اصلا خبر نداریم و نمی دانیم وضعیت ایشان چگونه بوده. آیا استنت گذاشته اند؟ آیا رگی بسته بوده؟‌ در چه مرحله هستند؟‌ ما هیچ نمی دانیم، هیچ! در صورتی که این حق ماست که از حال پدرمان باخبر باشیم. آقایان خجالت هم نمی کشند؛ نه می گذارند تلفنی صحبت کنیم، نه می گویند بیایید فلان بیمارستان بالای سر پدر بیمارتان و او را ببینید.

من امروز رفتم سر کار، مشغول زندگی عادی ام بودم. اما حالا فهمیده ام در تمام این مدت پدرم روی تخت بیمارستان بوده، من دردم را به چه کسی باید بگویم؟

اینها تخصصشان پنهان کاری است. سری قبل هم همین کارها را کردند. من تاکید می کنم که اینها پدر و مادر من را در این حصر غیر قانونی و غیر شرعی که اصلا در قانون ما وجود ندارد، مریض کردند.

با توجه به مجموعه اتفاقاتی که رخ داده، دقیقا شما چه درخواستی دارید؟

ما امروز تنها یک مطالبه داریم: آزادی بدون قید و شرط پدر و مادرمان و پاسخگویی آنهایی که این چهار سال عمر پدر و مادرمان را تلف کردند. ما هنوز بسیاری از حرف ها را نزده ایم، ما حتی به سلامت زندان اختر هم مشکوکیم. تصور کنید یک طرف خانه را کاملا بسته اند، درها را بسته اند، راه ها جدا کرده اند و هیچ کس نمی داند در آن سوی دیوارها چه خبر است. هر بار هم که پرسیده ایم، می گویند خبری نیست. حس من این است – نمی دانم چقدر این حرف علمی است – اما حس من این است در این خانه یک آلودگی خاصی وجود دارد که پدر و مادر ما را به این روز انداخته است. نمی دانم چه مرجعی و چه کسی می تواند این موضوع را بررسی کند، اما این حس من است و به این قضیه شک دارم.

من مسوولی نمی‌شناسم و کسی جرات نکرده تا کنون مسوولیت حصر را بپذیرد. کسی مسئولیت نمی پذیرد، همه شانه خالی کرده اند یا ترسیده اند. ولی خطاب ما، خطاب اصلی ما به مردم است. پدر و مادر ما چهار سال پیش سالم بودند، بیست و پنج بهمن ۸۹ سالم بودند. اما از روزی که وارد حصر شدند، سلامتی خود را از دست داده اند. مردم بدانند که هر اتفاقی که بیفتد، هر بلایی که سرشان بیاید، مسئولیتش با حکومت است. ما از مردم می خواهیم که اطلاع رسانی کنند تا همگان بدانند چه بر سر ما گذشته است.


Narges Mousavi : My Parents Were Perfectly Healthy Prior to their House Arrest ~ We are Highly Suspicious of the Unhealthy Conditions Behind Closed Doors at Akhtar Prison!

Image

Tuesday April 30th 2014 – Narges Mousavi, Opposition leader Mir Hossein Mousavi’s youngest daughter has informed Kaleme that her father was taken to the hospital with out the knowledge of his daughters.  She reiterates that both her mother and father had no specific ailment prior to their house arrest, adding that their medical conditions surfaced post house arrest under unusual and suspicious circumstances. According to Mousavi’s daughter, no one within ruling establishment has taken responsibility for the illegal house arrest of her parents and the prison guards have done something to make them ill.  Narges Mousavi is suspicious of the conditions of her parents’ house arrest and believes that the environment at Akhtar prison is unhealthy and unsafe.  Though Mir Hossein’s youngest daughter has not been made privy to the details of her father’s medical condition, she reiterates that despite the fact that her father’s health took a turn for the worse on Saturday, security forces refused to take him to the hospital until Tuesday.

The content of Narges Mousavi’s interview with Kaleme is as follows:

Do you have any news of your father’s latest medical condition?
I only found out about this latest episode a half hour ago.  My father has not been feeling well for a long time. Everyone was aware that he had developed a heart condition during these past three years of house arrest and yet they kept delaying and postponing his treatment.  His health apparently took a turn for the worse on Saturday and they did nothing.  We were kept in the dark until a half hour ago.

When was your last visit with your parents? Have you been contacted regarding a possible visitation?
Today would have been one of our routine visitation days.  I was anxiously waiting [to hear from them] all morning.  I don’t know why, but felt extremely out of sorts all morning. Of course we then received the news that he had been hospitalized.  We have no idea how he is doing and what specific procedures have been performed.  We don’t know if he’s undergone a stent implant, whether any of his arteries are blocked, or what the nature of his ailment is. We are completely in the dark. They have provided us with no information what so ever! This despite the fact that it is our right to know about our father’s well being.  They have no shame. They won’t allow us to speak to them on the phone, nor have they told us which hospital he has been transferred to. 

I went to work today and was busy with day to day activities and all along I had no idea that my father had been on a hospital bed. To whom should I express my grief and pain? They specialize in secrecy. They did exactly the same thing the last time father was not feeling well.  I would like to reiterate that it is they who have rendered my mother and father ill while imposing an illegal house arrest; a sentence that does not even exist under our legal system.

Given the series of events that have occurred what exactly are your demands?
Our demands are clear. We seek the unconditional release of our parents and accountability by those who have wasted their lives for the past four years.  There are so many facts we have chosen not to make public. We remain extremely suspicious of the unhealthy environment behind the closed doors at Akhtar prison.  They have completely closed off one side of the house. They have locked all the doors and divided the road and no one has any idea what is happening on the other side of the walls.  Every time we demand to know what is going on, we are told that all is fine.  My gut feeling is (and I’m not sure how scientific this gut feeling is) that there is something unhealthy and infected about the environment at Akhtar street that has led to our parents becoming so ill.  I don’t know what authority or who exactly can investigate this matter, but I have a strong feeling something is not right. 

I don’t know of any authority within the establishment that has had the courage to take responsibility for this house arrest.  No one has taken responsibility.  There is either a lack of accountability or people are afraid.  We direct our words however to the people of Iran. We want our people to know that if anything happens to our parents, it is the regime that will be held responsible.  We urge people to inform the public so that everyone is aware of our predicament.

Source: Kaleme http://j.mp/1hQhQPX

نرگس موسوی: پدر و مادر قبل از حصر بیمار نبودند/ ما به سلامت زندان اختر مشکوکیم

چکیده :من مسوولی نمی‌شناسم و کسی جرات نکرده تا کنون مسوولیت حصر را بپذیرد. کسی مسئولیت نمی پذیرد، همه شانه خالی کرده اند یا ترسیده اند. ولی خطاب ما، خطاب اصلی ما به مردم است. پدر و مادر ما چهار سال پیش سالم بودند، بیست و پنج بهمن ۸۹ سالم بودند. اما از روزی که وارد حصر شدند، سلامتی خود را از دست داده اند. مردم بدانند که هر اتفاقی که بیفتد، هر بلایی که سرشان بیاید، مسئولیتش با حکومت است. …

کلمه – سعید محقق:

نرگس موسوی می گوید ماموران امنیتی میرحسین موسوی را بدون اطلاع دخترانش به بیمارستان برده اند. او تاکید می کند که پدر و مادرش قبل از حصر، بیماری خاصی نداشته اند و بعد از حصر خانگی در شرایط غیر عادی و مشکوک، سلامتی خود را از دست داده اند.

دختر نخست وزیر دوران دفاع مقدس با بیان اینکه هیچ مسئولی تاکنون جرات نکرده مسئولیت این حصر غیر قانونی را بپذیرد، می گوید زندانبانان پدر و مادرش را در حصر مریض کرده اند. او شرایط حصر خانگی میرحسین و رهنورد را مشکوک می داند و معتقد است نوعی آلودگی در فضای زندان خانگی کوچه اختر وجود دارد.

او از جزئیات شرایط پزشکی میرحسین نیز ابراز بی اطلاعی می کند و صرفا یادآور می شود که با وجود اینکه حال مهندس موسوی از روز شنبه بد شده، ماموران امنیتی انتقال وی به بیمارستان را تا روز سه شنبه به تاخیر انداخته اند.

متن گفت و گوی کلمه با نرگس، دختر کوچک میرحسین و رهنورد را بخوانید:

خانم نرگس موسوی، شما از حال و احوال پدرتان خبر جدیدی دارید؟‌

من خودم الان که با شما صحبت می کنم، نیم ساعت است که از ماجرا باخبر شده ام. پدر من مدت هاست که مریض احوال است، همه می دانستند که قلب ایشان در این سه سال مشکل پیدا کرده. اما خوب اینها هی تعلل کردند و به تعویق انداختند، از روز شنبه هم که حالشان بدتر شده بوده، کسی کاری نکرده. ما هم کلا خبر نداشتیم تا الان.

اخرین ملاقات شما با خانواده چه زمانی بود؟‌ قراری برای دیدن پدر و مادر با شما هماهنگ کرده بودند؟

امروز باید به طور طبیعی ملاقات می داشتیم و من از صبح همه اش منتظر بودم و دلشوره داشتم. حالم خیلی بد بود و نمی دانستم علتش چیست، تا اینکه فهمیدیم امروز به جای اینکه ملاقاتشان کنیم باید خبر بستری شدن ایشان را در تنهایی بشنویم.

حالا هم اصلا خبر نداریم و نمی دانیم وضعیت ایشان چگونه بوده. آیا استنت گذاشته اند؟ آیا رگی بسته بوده؟‌ در چه مرحله هستند؟‌ ما هیچ نمی دانیم، هیچ! در صورتی که این حق ماست که از حال پدرمان باخبر باشیم. آقایان خجالت هم نمی کشند؛ نه می گذارند تلفنی صحبت کنیم، نه می گویند بیایید فلان بیمارستان بالای سر پدر بیمارتان و او را ببینید.

من امروز رفتم سر کار، مشغول زندگی عادی ام بودم. اما حالا فهمیده ام در تمام این مدت پدرم روی تخت بیمارستان بوده، من دردم را به چه کسی باید بگویم؟

اینها تخصصشان پنهان کاری است. سری قبل هم همین کارها را کردند. من تاکید می کنم که اینها پدر و مادر من را در این حصر غیر قانونی و غیر شرعی که اصلا در قانون ما وجود ندارد، مریض کردند.

با توجه به مجموعه اتفاقاتی که رخ داده، دقیقا شما چه درخواستی دارید؟

ما امروز تنها یک مطالبه داریم: آزادی بدون قید و شرط پدر و مادرمان و پاسخگویی آنهایی که این چهار سال عمر پدر و مادرمان را تلف کردند. ما هنوز بسیاری از حرف ها را نزده ایم، ما حتی به سلامت زندان اختر هم مشکوکیم. تصور کنید یک طرف خانه را کاملا بسته اند، درها را بسته اند، راه ها جدا کرده اند و هیچ کس نمی داند در آن سوی دیوارها چه خبر است. هر بار هم که پرسیده ایم، می گویند خبری نیست. حس من این است – نمی دانم چقدر این حرف علمی است – اما حس من این است در این خانه یک آلودگی خاصی وجود دارد که پدر و مادر ما را به این روز انداخته است. نمی دانم چه مرجعی و چه کسی می تواند این موضوع را بررسی کند، اما این حس من است و به این قضیه شک دارم.

من مسوولی نمی‌شناسم و کسی جرات نکرده تا کنون مسوولیت حصر را بپذیرد. کسی مسئولیت نمی پذیرد، همه شانه خالی کرده اند یا ترسیده اند. ولی خطاب ما، خطاب اصلی ما به مردم است. پدر و مادر ما چهار سال پیش سالم بودند، بیست و پنج بهمن ۸۹ سالم بودند. اما از روزی که وارد حصر شدند، سلامتی خود را از دست داده اند. مردم بدانند که هر اتفاقی که بیفتد، هر بلایی که سرشان بیاید، مسئولیتش با حکومت است. ما از مردم می خواهیم که اطلاع رسانی کنند تا همگان بدانند چه بر سر ما گذشته است.


BREAKING NEWS | Opposition Leader Mir Hossein Mousavi Hospitalized

Image
Tuesday April 29th, 2014 – Kalame reports that opposition leader Mir Hossein Mousavi was taken to the hospital today amidst tight security measures. Despite repeated requests in the past few months by Mousavi’s doctors for the urgent need to treat the opposition leader’s heart condition, security forces have continued to deny him medical treatment and kept his family in the dark with regards to his medical records.

According to Mousavi’s physicians he has been in need of an angiography for months. Mousavi’s blood pressure has also been fluctuating and he is suffering from kidney problems. Prior to Norooz (Persian New Year) after suffering from extreme blood pressure fluctuations and dizziness, Mousavi was transferred to a medical facility for a few hours for a series of diagnostic tests, including a cranial ultrasound and tests related to issues with his kidneys. The results of these tests have yet to be made available.

Mousavi’s family has reiterated that the opposition leader did not suffer from a heart condition, nor any symptoms such as blood pressure fluctuations and dizziness prior to his illegal house arrest. As a result, the continued delay by security forces to afford Mir Hossein Mousavi medical attention and in particular to ensure that he receives immediate treatment in relation to his cardiac problems, continues to be of grave concern to the family.

Source: Kaleme http://j.mp/QYB8bj

انتقال میرحسین موسوی به بیمارستان
اشتراک
سه شنبه, ۹ اردیبهشت, ۱۳۹۳

چکیده :ماموران امنیتی امروز میرحسین موسوی را به دلایل مشکل قلبی به بیمارستان منتقل کردند. به گفته پزشکان، میرحسین چندین ماه است که نیاز به عمل آنژیو قلب دارد و همچنین در ماه های اخیر دچار نوسان فشار خون شده و از ناحیه کلیه نیز با مشکلاتی رو به رو شده است….

ماموران امنیتی امروز میرحسین موسوی را به دلایل مشکل قلبی به بیمارستان منتقل کردند.

به گزارش خبرنگار کلمه، مهندس موسوی در حالی با تدابیر امنیتی به بیمارستان منتقل شده است که چند ماه قبل پزشکان خواستار اقدام عاجل برای بازیابی توان قلب وی شده بودند، اما مسئولان امنیتی در این زمینه تعلل کردند.

زندانبانان و آمران حصر میرحسین موسوی در ماههای اخیر نه تنها در رسیدگی به وضعیت پزشکی وی تعلل کرده اند، بلکه از ارائه اطلاعات و پرونده پزشکی وی به خانواده نیز خودداری می کنند.

به گفته پزشکان، میرحسین چندین ماه است که نیاز به عمل آنژیو قلب دارد و همچنین در ماه های اخیر دچار نوسان فشار خون شده و از ناحیه کلیه نیز با مشکلاتی رو به رو شده است.

پیش از عید نوروز، میرحسین موسوی برای چند ساعت به بیرون از محدوده حصر برده شد تا با توجه به نوسانات شدید فشار و علائم سرگیجه، برای انجام سونوگرافی و بررسی عروق مغز و کلیه اش تحت آزمایش های تشخیصی قرار گیرد. اما از نتیجه این آزمایش ها هنوز خبری در دست نیست.

خانواده موسوی تاکید کرده اند که مشکلات قلبی میرحسین و فشار خون و علائم سرگیجه و وی، هیچ یک پیش از حصر سابقه ای نداشته و از این رو تعلل ماموران در پیگیری نیازهای پزشکی ایشان و به خصوص تجویز پزشکان برای اقدام فوری جهت بازتوانی قلب، به شدن باعث نگرانی شده است.

 

BREAKING NEWS | Opposition Leader Mir Hossein Mousavi Hospitalized

Image
Tuesday April 29th, 2014 – Kalame reports that opposition leader Mir Hossein Mousavi was taken to the hospital today amidst tight security measures. Despite repeated requests in the past few months by Mousavi’s doctors for the urgent need to treat the opposition leader’s heart condition, security forces have continued to deny him medical treatment and kept his family in the dark with regards to his medical records.

According to Mousavi’s physicians he has been in need of an angiography for months. Mousavi’s blood pressure has also been fluctuating and he is suffering from kidney problems. Prior to Norooz (Persian New Year) after suffering from extreme blood pressure fluctuations and dizziness, Mousavi was transferred to a medical facility for a few hours for a series of diagnostic tests, including a cranial ultrasound and tests related to issues with his kidneys. The results of these tests have yet to be made available.

Mousavi’s family has reiterated that the opposition leader did not suffer from a heart condition, nor any symptoms such as blood pressure fluctuations and dizziness prior to his illegal house arrest. As a result, the continued delay by security forces to afford Mir Hossein Mousavi medical attention and in particular to ensure that he receives immediate treatment in relation to his cardiac problems, continues to be of grave concern to the family.

Source: Kaleme http://j.mp/QYB8bj

انتقال میرحسین موسوی به بیمارستان
اشتراک
سه شنبه, ۹ اردیبهشت, ۱۳۹۳

چکیده :ماموران امنیتی امروز میرحسین موسوی را به دلایل مشکل قلبی به بیمارستان منتقل کردند. به گفته پزشکان، میرحسین چندین ماه است که نیاز به عمل آنژیو قلب دارد و همچنین در ماه های اخیر دچار نوسان فشار خون شده و از ناحیه کلیه نیز با مشکلاتی رو به رو شده است….

ماموران امنیتی امروز میرحسین موسوی را به دلایل مشکل قلبی به بیمارستان منتقل کردند.

به گزارش خبرنگار کلمه، مهندس موسوی در حالی با تدابیر امنیتی به بیمارستان منتقل شده است که چند ماه قبل پزشکان خواستار اقدام عاجل برای بازیابی توان قلب وی شده بودند، اما مسئولان امنیتی در این زمینه تعلل کردند.

زندانبانان و آمران حصر میرحسین موسوی در ماههای اخیر نه تنها در رسیدگی به وضعیت پزشکی وی تعلل کرده اند، بلکه از ارائه اطلاعات و پرونده پزشکی وی به خانواده نیز خودداری می کنند.

به گفته پزشکان، میرحسین چندین ماه است که نیاز به عمل آنژیو قلب دارد و همچنین در ماه های اخیر دچار نوسان فشار خون شده و از ناحیه کلیه نیز با مشکلاتی رو به رو شده است.

پیش از عید نوروز، میرحسین موسوی برای چند ساعت به بیرون از محدوده حصر برده شد تا با توجه به نوسانات شدید فشار و علائم سرگیجه، برای انجام سونوگرافی و بررسی عروق مغز و کلیه اش تحت آزمایش های تشخیصی قرار گیرد. اما از نتیجه این آزمایش ها هنوز خبری در دست نیست.

خانواده موسوی تاکید کرده اند که مشکلات قلبی میرحسین و فشار خون و علائم سرگیجه و وی، هیچ یک پیش از حصر سابقه ای نداشته و از این رو تعلل ماموران در پیگیری نیازهای پزشکی ایشان و به خصوص تجویز پزشکان برای اقدام فوری جهت بازتوانی قلب، به شدن باعث نگرانی شده است.

 

An Unprecedented, Coincidental & Heart Warming Encounter with Opposition Leader Mir Hossein Mousavi & Zahra Rahnavard

ImageMarch 14th 2014 – According to reports by Kaleme, Opposition Leader Mir Hossein Mousavi and his wife Zahra Rahnavard, under illegal house arrest for over three years, were granted permission to visit with Rahnavard’s old and ailing mother Mrs. Navab Safavi in the presence of security agents today.

In an unexpected turn of events, Mousavi’s and Rahnavard’s visit to Mrs. Navab Safavi’s house coincided with a spontaneous visit by a group of teachers and family members of political prisoners who arrived at the residence of Zahra Rahnavard’s mother in order to pay their respects and show their support, not knowing that Rahnavard and Mousavi had been taken to the house as well.

Though the spontaneous visitors were initially banned by the security agents present from entering Mrs. Navab Safavi’s residence, they were eventually allowed to enter the house and meet with Mousavi and Rahnavard. Mousavi and Rahnavard’s daughters were not present during this spontaneous gathering.

This is the first time in three years of illegal house arrest that Mousavi and Rahnavard have been allowed to visit with any member of the public other than their immediate family members. This while neither the opposition leader nor his wife have been charged with a crime, nor has any official within the ruling establishment taken responsibility for their house arrest or confirmed the legality of such an act.

Zahra Rahimi the wife of Abolfazl Ghadyani a political prisoner at Evin prison who was part of the group that coincidentally arrived at Mrs. Navab Safavi’s house at the same time that Mousavi and Rahnavard were visiting recounted the events as follows: “A number of us have been paying regular visits to the families of martyrs and Green political prisoners. Today we decided to visit Mrs. Rahnavard’s mother. When we arrived at her residence we saw a car parked at the entrance. There were two individuals inside the car and they were looking in our direction. We assumed they were with the security apparatus. Since they did not intervene we rang the door bell and the gate opened. Upon entering the court yard we were met by a number of other agents who began questioning us. They wanted to know why we were there. Though their line of questioning was surprising, we explained that we had come to visit Mrs Rahnavard’s old and ailing mother as we had heard that she is not feeling well. A few minutes later someone came outside from within the residence and said we were allowed to enter.”

Rahimi added: “As we entered the house, to our shock and surprised we realized that Zahra Rahnavard was also present. It goes without saying that we were all elated and at a loss for words. We all greeted her not knowing exactly what to say or how to behave. A female security agent was sitting next to Mrs. Rahnavard. The security agent’s behavior was civil and respectful. We sat next to Mrs. Rahnavard and chatted with her for a few minutes. The other teachers who had accompanied us on this visit were ordinary citizens with no political background. Everyone was so happy to see Mrs. Rahnavard. The visit with was so utterly unexpected and we were all in such shock that all we could think to ask was how she was doing. Mrs Rahnavard first about the families of the other political prisoners, insisting that we send them her regards.”

“Prior to her house arrest, Mrs. Rahnavard was a staunch supporter of the families of political prisoners and she always attended our gatherings. We could always depend on her. She never abandoned us. I could tell that she misses everyone and worries about the families. Mrs Rahnavard told us that their condition has improved and their daughters are now allowed to visit them once a week. In response to our gratitude regarding the improved conditions and our desire to see the house arrest lifted as soon as possible, Mrs. Rahnavard said: “We must all be patient; we must all persevere.”, Rahimi continued.

“Mrs Rahnavard told us that she had lost 14 kilos (approx 30 lbs) in short period of time. Though she looked thinner her face had not changed. Although Mir Hossein’s hair was completely grey, his spirit was strong. Mrs. Rahnavard explained that they were on their way out when we arrived. She said that their visit had not been planned. They had been taken to the hospital for a number of tests and upon leaving the hospital since they were in the vicinity of Mrs. Rahnavard’s mother’s home, the security agent had suggested that they pay her a visit. I asked where Mousavi was and was told he is in another room. I approached the room and asked if we could see him. The security agent standing next to Mousavi was pleasant and said it would be okay. We all entered the room and greeted Mousavi. We were all so nervous but Mousavi calmly greeted everyone and asked how our husbands and other political prisoners were doing. When they were leaving he turned to us and said: “Know that we are doing well.”

Source: Kaleme http://j.mp/1iXlSIz & http://j.mp/1iXlSIC

میرحسین و رهنورد با مادر زهرا رهنورد دیدار کردند
اشتراک
یکشنبه, ۲۵ اسفند, ۱۳۹۲

چکیده :صبح امروز میرحسین و رهنورد که بیش از سه سال است در حصر خانگی به سر می برند توسط ماموران امنیتی به منزل خانم نواب صفوی رفته و با ایشان که در بیماری به سر میبرد دیدار کردند. دختران میرحسین و رهنورد در این دیدار خانوادگی حضور نداشتند. …

زهرا رهنورد و میرحسین موسوی، امروز با همراهی ماموران امنیتی با خانم نواب صفوی مادر کهنسال خانم رهنورد دیدار کردند.

به گزارش کلمه، صبح امروز میرحسین و رهنورد که بیش از سه سال است در حصر خانگی به سر می برند توسط ماموران امنیتی به منزل خانم نواب صفوی رفته و با ایشان که در بیماری به سر می برد دیدار کردند.

بر اساس این گزارش، این دیدار خانوادگی به طور غیرمترقبه ای همزمان با دیدار جمعی از معلمان و خانواده های زندانیان سیاسی با مادر خانم رهنورد شده بود که در ابتدا با ممانعت ماموران مواجه اما آنها در نهایت موفق به دیدار با خانم رهنورد و آقای موسوی نیز شدند.

دختران میرحسین و رهنورد در این دیدار خانوادگی حضور نداشتند.

بیش از سه سال است که میرحسین موسوی و زهرا رهنورد در حالی در زندان خانگی به سر می برند که تا به حال هیچ مقام رسمی به هیچ قانونی بودن این دستور را تایید نکرده است.

تماس نخست وزیر سال های دفاع مقدس و همسرش با بیرون از محیط زندان خانگی به ملاقات های کوتاه هفتگی با خانواده محدود شده است. در همین حال در طول سه سال گذشته گاهی حتی بین ملاقات دختران با پدر و مادرشان وقفه های چند ماهه و بی خبری های مطلق تا سه ماه گزارش شده بود.

میرحسین موسوی و رهنورد در طول هفته حتی از تماس تلفنی با دختران خود که از حقوق مسلم زندانیان عادی که در دادگاه محکوم شده اند است، نیز محرومند.

روایت یک شادی غیر منتظره پس از سه سال جدایی اجباری
اشتراک
دوشنبه, ۲۶ اسفند, ۱۳۹۲

چکیده :زهرا رهنورد در این دیدار به خانم های حاضر می گوید که باید صبر کنیم و استقامت داشته باشیم. میرحسین هم لحظه ی خداحافظی گفته بدانید که حال ما خوب است. سخنانی که از منظر حاضران نشانه ی روحیه ی قوی و محکم این دو همراه محصور مردم پس از سه سال زندان خانگی بوده است. و حالا حاضران شادند که زهرا رهنورد با چشمان خود دیده است که گرچه سه سال حصر دست او را از خدمت به خانواده اش کوتاه کرده اما خواهران و مادرانی هستند که خانواده اش را تنها نگذاشته اند….

کلمه- پیام رهجو: وقتی تعدادی از معلمان و خانواده های زندانیان سیاسی وارد منزل خانم احترام السادات نواب صفوی می شوند با چنان صحنه ی غیرمنتظره ای مواجه می شوند که خودشان می گویند آنقدر هول شدیم که هیچ سوالی به ذهنمان نمی رسید. دیدار با میرحسین و رهنورد شاید آخرین تصوری بود که آنان از حضور در منزل مادر زهرا رهنورد در خیال خود داشتند.

زهرا رهنورد در این دیدار به خانم های حاضر می گوید که باید صبر کنیم و استقامت داشته باشیم. میرحسین هم لحظه ی خداحافظی گفته بدانید که حال ما خوب است. سخنانی که از منظر حاضران نشانه ی روحیه ی قوی و محکم این دو همراه محصور مردم پس از سه سال زندان خانگی بوده است. و حالا حاضران شادند که زهرا رهنورد با چشمان خود دیده است که گرچه سه سال حصر دست او را از خدمت به خانواده اش کوتاه کرده اما خواهران و مادرانی هستند که خانواده اش را تنها نگذاشته اند.

زهرا رحیمی، همسر ابوالفضل قدیانی، که در این دیدار حاضر بوده است به کلمه می گوید: ما، تعدادی از معلم ها مدتی است که دور هم جمع شدیم و گاهی به خانواده ها و مادران شهدا و زندانیان سیاسی سبز سر میزنیم، امروز هم تصمیم داشتیم به دیدار یکی از مادران سبز برویم که مادر خانم رهنورد را انتخاب کردیم. وقتی رسیدیم جلوی در منزل ایشان دیدیم دم در یک ماشین پارک است که دو نفر در آن نشسته بودند و به ما نگاه می کردند. حس کردیم که از برادران هستند اما چون کاری با ما نداشتند در را زدیم و باز شد. و وقتی وارد حیاط شدیم چند نفر آمدند آنجا و شروع کردند به سوال کردن از ما که شما با چه کسی هماهنگ کردید و سوال هایی که ما را متعجب می کرد که چرا از ما چنین سوال هایی میکنند و جریان چیست؟ ما توضیح دادیم که آمدیم به مادر پیر خانم رهنورد سر بزنیم و دیداری داشته باشیم چون شنیدیم که کمی احوالشان ناخوش است. کمی معطل شدیم تا یکی از داخل بیرون آمد و گفت اجازه بدهید بیایند داخل.

زهرا رحیمی در ادامه تشریح می کند: ما همچنان متعجب و شوکه وارد خانه شدیم و ناگهان چشممان به خانم رهنورد افتاد. همه خوشحال و هول شده بودیم و یکی یکی با خانم رهنورد روبوسی و احوال پرسی کردیم. مامور خانمی هم کنارشان بود که رفتار مودبانه و خوبی با ما داشت و حضورش معذبمان نمیکرد. همانجا نشستیم به احوال پرسی و گپ زدن.

او می گوید: خانم های معلمی که با ما بودند اصلا افراد سیاسی و شناخته شده ای نبودند و همه خوشحال و هیجان زده شده بودند، شروع کردند به صحبت که چقدر خوشحالیم از دیدن شما. همه واقعا شوکه بودیم و نمی دانستیم باید چه کار کنیم و چه بگوییم. حتی سوال خاصی به ذهنمان نمی رسید و مرتب حال و روزشان را می پرسیدیم.

به گفته ی همسر قدیانی، خانم رهنورد اول از همه از حال بقیه ی خانواده های زندانیان سیاسی پرسید و تاکید کرد که سلام مرا به همه برسانید.

همسر این زندانی سیاسی در ادامه می افزاید: خانم رهنورد پیش از حصر از همراهان همیشگی خانواده ها بودند و در همه ی جمع ها در کنار ما حضور داشتند. ما به عنوان یکی از یاوران و حامیان خود روی ایشان حساب می کردیم. هیچ وقت ما را تنها نگذاشتند. از احوال پرسی که می کردند معلوم بود که دلشان تنگ شده و نگران همه هستند.

خانم رحیمی می گوید: خانم رهنورد می گفت که شرایط برای ما بهتر شده و دختران را هفته ای یک بار می بینند. خانم های همراه ابراز خوشحالی کردند و دعا کردند که ایشالا به زودی حصر رفع شود و شرایط بهتر و فضا آزاد شود که خانم رهنورد در جواب گفت ما و شما باید صبر کنیم و باید که استقامت کنیم.

بر اساس گزارش رسیده از خانواده ها برخورد ماموران آقا و خانم نسبت به گذشته بهتر و محترمانه تر شده است.

همسر ابوالفضل قدیانی ادامه می دهد: خانم رهنورد می گفت که در مدت کوتاهی یک دفعه ۱۴ کیلو کم کردند و ظاهرشان کمی نحیف شده بود اما اصلا صورتشان تکیده نشده بود. آقای مهندس هم موهایشان یک دست سفید شده بود. ولی خدا را شکر از نظر روحی فوق العاده محکم به نظر می آمدند. کمی که نشستیم خانم رهنورد گفت که ما داشتیم میرفتیم الان هم میگویند که باید برویم. آن طور که ایشان می گفتند حضورشان در آنجا کاملا اتفاقی بوده است. ظاهرا قبل از آن رفته بودند بیمارستان برای یک سری آزمایش. هنگام برگشت ماموران گفته بودند که چون نزدیک خانه ی مادرتان هستیم سری هم به آنجا می زنیم.

زهرا رحیمی می گوید: من حال آقای موسوی رو پرسیدم که گفتند در اتاق دیگر نشسته اند. من رفتم دم در اتاق و احوال پرسی کردم و گفتم که بقیه ی خانم های معلم هم دوست دارند میرحسین را ببینند. آقای ماموری که کنار ایشان ایستاده بود که ایشان هم رفتار بسیار مودبانه ای داشت، نگاهی کرد و گفت اشکالی ندارد بیایید داخل و ببینیدشان. همه رفتیم داخل و با آقای موسوی هم سلام و احوال پرسی کردیم. ما هول شده بودیم اما ایشان خیلی با روی باز و گشاده یکی یکی احوال پرسی می کردند. و احوال زندانیان سیاسی و همسرانمان را جویا می شدند. وقتی هم که داشتند می رفتند رو به ما گفتند که بدانید که حال ما خوب است.

به گفته ی خانم رحیمی مشخص بود منظورشان احوال روحی شان است و می خواستند بگویند که روحیه شان خوب است. انصافا هم روحیه شان فوق العاده بود و کلامشان مثل همان روزها قوی و محکم بود و هیچ لرزشی در صدایشان نبود.

وی می افزاید: وقتی که داشتند خارج می شدند گروهی دیگر از معلم ها هم آمدند که باز هم در حیاط ایستاده بودند و با آن ها هم سلام و احوال پرسی کردند. آن ها هم خیلی خوشحال بودند که چنین دیدار غیرمنتظره ای با میرحسین و رهنورد داشتند.

خانم رحیمی، که خود همسر یک زندانی سیاسی است در پایان می گوید: اینکه این دیدار غیرمنتظره چقدر همه ی ما را خوشحال کرد و پس از سه سال دلتنگی میرحسین و خانم رهنورد را دیدیم یک طرف شادی دیگر ما این بود که خانم رهنورد با چشم خود دیدند که ما خانواده شان را فراموش نکردیم و ناگهان حدود ۲۰ خانم با گل و شیرینی وارد خانه ی مادر پیرشان شدند. مطمئنا این دلگرمی بزرگی است برای کسی که دسترسی و امکان خدمت به مادر پیرش را ندارد. مطمئن هستم که امشب قدری خیالشان راحت تر است و می دانند اگر خودشان به جبر از خانواده دورند، خواهران و مادرانی هستند که هر چند توان رسیدگی مرتب نداشته باشند اما دلشان و ذهنشان با خانواده ی آن هاست و آنان را تنها نمی گذارند.

در همین حال، معصومه دهقان، همسر عبدالفتاح سلطانی، وکیل دربند نیز در همین باره به روزآن لاین گفته است: اینقدر خوشحال شده بودیم که فقط می گفتم ما چقدر خوش شانس هستیم. واقعا تعجب کردیم. احتمال دیدن شان یک چیزی نزدیک به صفر بود. وقتی دیدیم و روبوسی کردیم و نشستیم کنارشان، متوجه شدیم که فضا تغییر کرده و باز شده. به نظرم می آید اگر حکومت اینکار را ادامه بدهد و دسته دسته دوستان و آشنایان بروند و سر بزنند و آقای موسوی و خانم رهنورد را ببینند، حساسیتی که خود آقایان داشتندهم از بین می رود. هیچ لزومی ندارد که اینقدر بگیر و ببند باشد، هیچ لزومی ندارد که اینقدر سخت بگیرند. فضا را باز کنند. ما رفتیم دیدیم چیزی هم نشد. برای خود آقایان هم خوب می شود و آبرو و حیثیت شان در جوامع بین المللی حفظ می شود که گذاشتند ملاقات کردند. من امیدوارم که حساسیت ها کمتر شود و به این سمت برویم که رفع حصر هم شود.

همسر عبدالفتاح سلطانی می افزاید: من با دستبند سبز و شال سبز رفته بودم. حیف شد نتوانستم به آقای موسوی بگویم که ما نگذاشتیم شال سبزتان زمین بیفتد. ما نیت کرده ایم و نمی گذاریم شال سبز آقای موسوی زمین بیفتد و تا زمانی که آزاد نشوند بند سبزمان را باز نخواهیم کرد.


Zahra Rahnavard : Associating the Green Movement with Foreign Powers is Denying the Facts

Image

The Leaders of the Green Movement remain steadfast despite the recent wave of attacks by the regime’s propaganda machine.

January 4th, 2014 [Kaleme]- Despite the severe and unprecedented recent wave of attacks by the media outlets associated with Iran’s ruling establishment against the detained leaders of the Green Movement, Mir Hossein Mousavi and Zahra Rahnavard’s daughters were reportedly allowed to visit with their parents this week. As customary, the visit took place in the building next to Mousavi and Rahnavard’s residence.

Although Rahnavard’s medical condition remains untreated, and Mousavi himself had expressed concern over his wife’s physical ailments last week, their daughters report that both Rahnavard and Mousavi are in strong spirits and they were allowed to call Rahnavard’s mother and Mousavi’s sister during the visit that lasted slightly over an hour. 

Upon hearing the concern expressed by her daughters over her deteriorating health, Rahnavard responded: “The peace, happiness and well being of our people is more important than our health and our lives. We are hopeful that the myriad of challenges facing our nation are resolved so that our country can stand tall and continue to prosper.” While reiterating the fact that those who have been detained are the mothers and fathers of the Revolution and parents by nature are therefore never strangers to their offspring, Rahnavard once again described the Green Movement as a reform and justice seeking movement that arose from within the Islamic Republic, rejecting claims that associate the Green Movement with foreign powers and inflammatory conduct, adding that this type of propaganda is nothing but denying the truth. 

The detained opposition leader Mir Hossein Mousavi who has followed the biased propaganda and slander dominating the Islamic Republic’s National Radio and Television (the IRIB) made references to his statement number 17 describing the true events that occurred on Ashura of 2009, adding that despite the false propaganda and contradictions, the level of social awareness has only continued to increase.

Mousavi and Rahnavard’s family members continue to object to the fact that they have been deprived of the basic rights afforded any prisoner including the legal right to weekly telephone calls.

Source: Kaleme http://j.mp/1exBdJa

Poster Designed by: Doost Sabz 

ملاقات هفتگی در زندان خانگی؛
زهرا رهنورد: مهمتر از سلامتی و قلب ما، آرامش و شادی مردم است

شنبه, ۱۴ دی, ۱۳۹۲
چکیده :در این ملاقات خانم دکتر زهرا رهنورد پس از ابراز نگرانی دختران نسبت به سلامت مادرشان گفته است، مهمتر از سلامتی و جان ما آرامش و شادی مردم است و امیدواریم مشکلات متعددی که اکنون گریبانگیر کشور هست رفع شده و کشورمان هرروز سربلند تر و موفق تر در تمام مظاهر آن باشد….

نسبت دادن جنبش سبز به بیگانگان و رفتارهای براندازانه نفی‌ واقعیات است
ملاقات این هفته فرزندان میرحسین موسوی و زهرا رهنورد این هفته نیز در حالی برگزار شد که رسانه های حاکمیت هجمه‌های شدید و کم سابقه ای را علیه همراهان محبوس جنبش سبز انجام داده بودند.
به گزارش کلمه، این دیدار مطابق معمول در ساختمان جنبی زندان خانگی میرحسین و رهنورد برگزار شد.
بر اساس گزارش رسیده این دو یار زندانی جنبش سبز از روحیه ای قوی و حالاتی معنوی برخوردار هستند، اگر چه ضرورت بررسی پزشکی به دلیل مشکلات جسمی خصوصا درباره خانم رهنورد همچنان برقرار است.
هفته پیش کلمه گزارش داده بود که میرحسین موسوی نسبت به وضعیت سلامت زهرا رهنورد ابراز نگرانی کرده است.
در مدت زمان برگزاری این ملاقات که اندکی بیش از یکساعت به طول انجامید، امکان گفتگوی تلفنی محصورین با مادر خانم رهنورد و خواهر اقای موسوی نیز توسط ماموران فراهم شد.
در این ملاقات خانم رهنورد پس از ابراز نگرانی دختران نسبت به سلامت مادرشان گفته است، مهمتر از سلامتی و قلب و جان ما آرامش و شادی مردم است و امیدواریم مشکلات متعددی که اکنون گریبانگیر کشور هست رفع شده و کشورمان هرروز سربلند تر و موفق تر در تمام مظاهر آن باشد.

زهرا رهنورد نیز با تاکید بر اینکه محصورین مانند پدر و مادر این انقلابند و والدین نسبت به فرزند هرگز خارجی نیستند جنبش سبز را جنبشی اصلاحی و حق جو از درون انقلاب اسلامی دانست و نسبت دادن آن را به بیگانگان یا رفتارهای براندازانه رد کرده این نوع تبلیغات را نفی کننده واقعیات برشمردند.

نخست وزیر دوران دفاع مقدس نیز که غالب برنامه های تبلیغی و یکسویه حاکمیت و تهمتهای متحجرین حاکم را از صدا و سیما دیده است ضمن اشاره به بیانیه ۱۷ برای تشریح آنچه در عاشورای ۸۸ رخ داد و وضعیتی که در کشور حاکم است، تحلیلی روشن از بالارفتن سطح آگاهی ها در جامعه علیرغم همه خلاف‌گویی‌ها و هجمه ها ارائه کرد.

بیانیه ۱۷ میرحسین موسوی را اینجا بخوانید
خانواده موسوی و رهنورد همچنان نسبت به عملی نشدن وعده زندانبانان برای تماس تلفنی در طول هفته و که از حقوق قانونی حتی زندانیان عادی محسوب می‌شود و نیز محرومیت از حقوق بدیهی زندانیان اعتراض دارند.